silence-first

Ik werk niet met DSM-diagnoses en richt mij vooral op mensen die zich redelijk in het leven staande weten te houden, maar het gevoel hebben dat ze niet echt tot bloei komen. Er zijn belemmeringen, er blokkeert iets, er zit iets in de weg. Misschien herken je je in sommige van de onderstaande beschrijvingen.

In veel gevallen zal wat we tegenwoordig ontwikkelingstrauma noemen hierbij een rol spelen. Ik richt mij daar niet primair op. Mijn adagium is: wat je aandacht geeft, dat groeit. Mijn uitgangspunt is je lichaam in het hier en nu.

Een rol die ingebakken zit. Je bent je er van bewust en toch schiet je er steeds weer automatisch in. En daar baal je dan weer van. 

De spiegel en de social media hebben velen, vooral vrouwen, beroofd van hun oorspronkelijke lichaams- en levenslust. Ik wil je graag helpen om je lichaam weer van binnenuit te ervaren en de ogen van de ander te laten voor wat ze zijn.

Waarom lukt het niet om een relatie aan te gaan of vast te houden? Hoe zit dit eigenlijk bij mij? 

Hoe kun je in godsnaam gelukkig zijn als je tot je door laat dringen wat er gaande is? 

Het gevoel dat het eigenlijk niet meer hoeft. Moe en terneergeslagen. Er kunnen vele oorzaken zijn. Het is geen plicht te leven. Soms kunnen pillen helpen. Ik ga graag met je op lichaamsonderzoek uit. Kunnen we nog ergens een speelse rakker in je vinden?

Heel veel mensen hebben last van angsten terwijl ze weten dat het niet nodig is. Vaak komt er dan nog schaamte overheen.

Hoe kom je erachter wat je echt wilt? Hoe krijg je rust in je hoofd? Altijd weer die twijfel of je het wel goed hebt gedaan, hoe je bent overgekomen…

Wat als je je er nauwelijks van bewust bent dat je anderen over je grenzen laat gaan? Ergens voel je je boos, maar je kunt er geen kant mee op. Weet niet hoe het te uiten.

Eenzaamheid temidden van een wereld die lijkt te bruisen kan ontzettend pijnlijk zijn. Soms kan een therapeut de eerste zijn die iets opent, bij wie je je hart kunt luchten. Het begin van een weg naar metgezellen.

Het druk hebben is helemaal niet verkeerd, maar als het niet meer lukt te ontspannen op z’n tijd, dan moet je bij jezelf te rade gaan.  

Vroeger was er de dominee en de pastoor. Nu zoek je het zelf maar uit. Mooi en lastig tegelijk. Ik heb ook zo mijn zoektocht gehad en praat er graag met je over. Hoe kun je je thuis voelen in deze wereld? En misschien zelfs deel van een groter geheel?

gun jezelf een nieuwe ervaring